Chyba coś jest ze mną nie tak. Zwyczajnie zamieniam się w kogoś innego. Tracę chęci do robienia czegokolwiek i nie mam na myśli tutaj nauki, do której chęci nie miałam nigdy. Chodzi raczej o chęć do przebywania z innymi. Może to taki okres, w którym chcemy pomyśleć o czymś w samotności, nacieszyć się ciszą wokół nas i odpocząć od znajomych, którzy potrafią być momentami denerwujący.

Moja skrywana miłość chyba też zaczyna dojrzewać i najzwyczajniej w świecie przechodzić. Patrzę już na owego Pana, a jedyne co czuję to wkurzenie, że zachowuje się tak, a nie inaczej. Denerwują mnie też jego słowa. I co gorsze.. Denerwuje mnie, że wreszcie zaczął na mnie patrzeć odrobinę inaczej. Ostatnio próbował mnie pocałować. Jestem z siebie dumna, bo odepchnęłam go i przybrałam lekko zgorszone spojrzenie. Gdyby taka akcja miała miejsce dwa miesiące temu, prawdopodbnie skończylibyśmy w łóżku i nawet nie przeszkadzało by udawana amnezja.

Czasami przychodzi taki czas, w którym to musimy poradzić sobie z uczuciami. Poskładać te emocjonalne puzzle i doprowadzić bicie naszego serca do odpowiednie stanu. Muszę sobie odrobinę poprawić nastrój. A niezastąpionym ulepszaczem humorku jest długa kąpiel i kilka zabiegów pielęgnacyjnych. Wtedy wiem, kto jest w moim życiu najważniejszy, o kogo tak naprawdę pominnam się troszczyć i bez kogo nie dam rady ciągnąc do samego końca. Mowa oczywiście o MNIE.

Moi drodzy.. Jak przystało na tegoroczną maturzystkę, dzisiaj kończe moją edukację w technikum. Można by powiedzieć, że to wielkie wydarzenie, bo teraz pełną parą wkraczam już w świat studentów i powoli wtaczam się do społecznośći osób pracujących. Jak to będzie wyglądało? Czy dam sobie radę z weekendami spędzonymi na wykładach i tak zwanym tygodniu robocznym? Zobaczy się. Jak narazie daję sobie spokój z takimi zmartwieniami i skupiam się bardziej na fakcie, iż matura tuż za rogiem oraz tym, że znowu żegnam się z moją kochaną klasą.

Nie wiem jak sytuacja wygląda u Was, ale ja nie odczuwam wogóle jakiejś tęsknoty czy załamania związanego z rostaniem. Dlaczego? Po gimnazjum doskonale sobie zdaję sprawę, że przelane hektolitry łez i czułe słówka są jedynie pozorem. Pożegananie klasy gimnazjalnej wyglądało naprawdę dramatycznie. Prawie jak pogrzeb. Może trochę był jak pogrzeb, bo wbrew zapewnień "będziemy o sobie pamiętać, będziemy w kontakcie, nigdy o sobie nie zapomnimy" i tym podobnych, zwyczajnie pochowaliśmy naszą znajomość. Wyobraźcie sobie, że większość osób planowała spotkanie klasowe po DWÓCH LATACH, co dla mnie było zwyczajną przesadą (z racji, że wszyscy jesteśmy z tej samej miejscowości i spotykamy się na codzień). Ale spoko. Jak chcą, niech organizują. No i nie zorganizowali. Co więcej, zapomnieli o sobie na wzajem do tego stopnia, że obecnie utrzymuje kontakt z jakimiś dziesięcioma osobami w klasie na trzydzieści. Niektórzy całkowicie odizolowali się od tej gimnazjalnej ekipy. Mijamy się na ulicy bez słowa. Nawet głupie "CZEŚĆ! CO U CIEBIE?" nie ma miejsca. A od gimnazjum minęły cztery lata.

W przypadku szkoły średniej wygląda to trochę inaczej. Większość z nas jest porozrzucana po całym powiecie, więc nie mamy do siebie takie "dostępu", chociaż wyznaje zasadę, że jak ktoś chce to znajdzie sposób. Dodatkowo moja grupa, za którą byłam w stanie oddać krew (a uwierzcie, że gdy się mdleje na jej widok to niezłe poświęcenie) zaczęła się jakoś.. rozpadać. To znaczy jedna z koleżanek po prostu zachowuje się jakby była OBRAŻONA, a dokładnie wie, że takie podejście działa na mnie jak płachta na byka. Kolejne dwie tak się ze sobą "skumały", że jakby odrzuciły resztę ekipy nie dopuszczając nas do swoich sekrecików. A wszystko to zaczęło się od świątecznych życzeń, na które z braku funduszy nie mogłam odpowiedzieć. Ale spoko.. O bzdurę, ale mogłyby zarzucić słynnym FOCHEM w moją stronę. Co do tego ma reszta? Dzieci..

Wrażenia z zakończenia umieszczę prawdopodbnie wieczorem. Jak się poryczę to znaczy, że jednak mięczak ze mnie, bo obiecywałam, że sobie odpuszczę ckliwe "Będę tęsknić", bo nie będe.

Jestem na maksa wkurwiona. Spotkałam się przed chwilą z pewnym panem, który jest moją skrytą - baaardzo skrytą - miłością i którego zazwyczaj traktuje jak jajeczko. Jednak dzisiaj przegiął i zwyczajnie nie powstrzymywałam się.

Co takiego wiedzą o nas ludzie? W jakim stopniu oni nas znają? Nawet jeśli mówimy im coś osobistego, jaką mają pewność, że mówimy prawdę? Może odrobinę naginamy fakty. Nie mają zielonego pojęcia! Osobiście, jestem osobą, która to co w domu zostawia w domu. Od zawsze mnie tak uczono i problemów rodzinnych z reguły nie wynoszę poza furtkę. Jest tylko jedna osoba, która - jeszcze pod przymusem - dowiaduje się o mojej sytuacji rodzinnej.
Jakiś czas temu nie prezentowała się ona za dobrze. Oprócz tego, że rodzice mieli kryzys małżeński, nawaliło się masę problemów finansowych. Wiecie jak to jest - jak się sypie to wszystko na raz. Dlatego nie mogłam pozwolić sobie na pójście z znajomymi na piwo. Wolałam zrzucić na ból głowy niż potem tłumaczyć się, że nie mam na symboliczny kufel. Tak więc moje życie towarzystkie na jakiś czas pozostało w stanie spoczynku.
Jednak sytuacja trochę się polepszyła. Rodzice dogadali się, choć z trudem, a dzięki kasie z PITu udało się poukładać większość spraw. Dlatego zorganizowałam "WEJŚCIE SMOKA" na domówcę u mojej skrytej miłości.

Dodam jeszcze, że dla mojego Romea jestem pocieszycielką, powierniczką sekretów i ciotką dobrą radą w jednym. Zawsze byłam gdy mnie potrzebował. Chociaż zdaję sobie sprawę z własnej głupoty, bo cierpiałam jak owinięta w kolczaste pnącza, gdy opowiadał o jakiejś swojej nowej WIELKIEJ MIŁOŚCI. W każdym bądź razie na owej domówce unikał mnie jakbym coś złego zrobiła. Dzisiaj poprosiłam go o spotkanie, bo - jak napisałam - chyba coś musimy sobie wyjaśnić. Odpowiedział, że owszem musimy.
Na nieszczęsnym spotakniu stwierdził, że go ZOSTAWIŁAM, OPUŚCIŁAM, GDY MNIE POTRZEBOWAŁ. Oj, ja niedobra kobieta. Nie pomogłam, gdy kolejne zaloty okazały się niewypałem i płakał jak bobo w swoim pokoju. Po wiązance określającej mnie jako złą przyjaciółkę, odpowiedziałam swoimi równie brutalnymi określeniami i skończyłam pytaniem "A pomyślałeś, że używam uśmiechu jako kamuflażu? Pomyślałeś o tym, że ja też mogę mieć problemy?", po czym odwóciłam się na pięcie i poszłam w długą. Jakbym była tam chociaż sekundę dłużej prawdopodobnie bym się poryczała i zaczęła wyrzucać z siebie wszystkie żale. O wyznaniu miłosnym też pewnie bym nabąkneła.

Eh.. Lżej na sercu, jak gdzieś człowiek się sprzeda.

Przypomniała mi się kwestia z jakiegoś filmu kostiumowego (bodajże "Księżna", ale pewności nie mam), w której to główna bohaterka mówiła, że sposobem kobiety na prezentowanie siebie i wyznaczenie swojej siły jest strojenie się. Czy zgadzacie się z tym?
Wyposażone w ładnie wypiłowane i pomalowane paznokcie, starannie ułożone włosy oraz stylowe ubranie wychodzimy na przeciw światu. Jest to jakby nasza zbroja. Można też uznać to za swego rodzaju kamuflaż. Gdy mamy kiepski dzień i najchętniej postawiliśmy na depresyjną czerń, wystarczy wskoczyć w coś kwiecistego, w kolorach wiosny i już wydajemy się zadowolone z życia.
Jak już jesteśmy w kwestii kamuflażu, strój czy makijaż są idealnym materiałem do maskowania niedoskonałości. I nie mówię tu o niedoskonałościach takich jak spore uda, odstający brzuszek czy kościste ramiona. Bardziej wyobrażam się to jako zasłona dla blizn pooperacyjnych, mankamentów cery spowodowanych chorobą czy śladów po napaści, pożarze i innych katastrofach.