Miałam jechać z panem TS, ale w rezultacie wyszło, że nie ma paliwa i jedzie pociągiem, przez co doszłam do wniosku, że dołącze do niego pare godzinek później. Wynikało to z mojej niepohamowanej potrzeby wyspania się, ale jakieś nadprzyrodzone siły wywaliły mnie z wyra o 5.30 i nie pozwalają zmróżyć oka choćby na moment. Chociaż zmęczenie jest, ale co zrobić. Zaraz maszeruje do kuchni wyprodukować solidną dawkę kofeiny, która będzie miała za zadanie trzymać mnie w pozycji pionowej aż do godzin popołudniowych, kiedy bezsprzecznie dojdę do wniosku, iż pora na drzemkę.

Wczoraj pisałam o pewnym panu, który doprowadza moje serducho do szybszego bicia. Nazwijmy go Naturalny. Stoi przede mną perfum Naturia kupiony dla kuzynki i jakoś tak mnie naszło. Nie ma podstaw by uznawać go za naturalnego. Otóż pan Naturalny był w moim pobliżu już bardzo długo, ale jakoś nie zwrócił mojej większej uwagi do czasu, gdy wywiązała się między nami dłuższa rozmowa. Potem myślałam, myślałam, a gdy zobaczyłam go następnego dnia rano już byłam jego. Nie wiadomo jak byłabym zdołowana, uśmiecham się, gdy tylko widzę kolesia. Uwielbiam z nim rozmawiać, zwłaszcza, gdy do naszej konwersacji dorzucimy szczyptę pikanterii. Zawsze opiekuje się innymi i raz przy mnie płakał. Było to związane z jego przeszłością, co w rezultacie sprawiło, że wyłam bardziej niż on. Jednak jak narazie nie planuje się z nim wiązać ani w jakiś szczególny sposób rozwijać nasze relację. Dlaczego? Bo chyba wiele dziewczyn patrzy na niego w ten sam sposób, o czym świadczy licznik odwiedzin jego łóżka. Chyba jestem jedyną posiadaczką pochwy, która spała tam, bo nie miała jak wrócić do domu i nie rozkładała nóg. Order, moi mili, dla Holly. Znam też dość dużo detali dotyczących jego poprzednich związków, które zazwyczaj kończyły się z jego winy. Takim tropem doszłam do wniosku, że jako obiekt moich wzdychań jest okej, ale że tak jest zajebiście dobrze, nie planuje sytuacji między nami panującej zmieniać. Poza tym po moich wcześniejszych opowieściach widać, że życie w związku partnerskim nie jest mi przeznaczone. Dużo osób pyta "Dlaczego taka fajna dziewczyna jest sama?". Bo czuje, że chyba tak jest lepiej nie tyle dla mnie, co dla osoby skazanej. Moje poczucie niezależności i indywidualności może okazać się wyjątkowo uciążliwe.

Zastanawiałam się ostatnio nad pojęciem "marzenie". Często mówimy, że marzymy o tym czy tamtym, ale przecież nic nie spada samo z nieba. Więc może to nasze chciecianie nie ma specjalnie nic wspólnego z marzeniami. Dawniej interesowała mnie kultura Japonii oraz jej kinematografia. Niestety większość mojej miłości zniknęła z czasem, chociaż nadal pragnę odwiedzić ten kraj - zresztą, jak każdy inny. Wówczas jednak uznałam to jako moje największe marzenie. Jednak jeśli faktycznie zależało by mi na pojawieniu się w takim Tokio, okładałabym każdy grosz aby chociaż finansowo zbliżyć się do celu, przeglądałabym oferty biur podróży, rozglądała się za obozami językowymi, a ja nic. Tak sobie, o, chciałam. Jeśli więc uznać marzenie za coś co staramy się osiągnąć, a nie czekamy aż z nieba spadnie - takowych nie posiadam .

Wczoraj się skończyłam. Ale tak solidnie. Niesiono mnie, wymiotowałam i nic nie pamiętam. A najzabawniejszy moment dla mojego taty to ten, gdy musiał mnie wnosić po schodach do góry. Jest mi z tego powodu wstyd, ale fakt, że po całej wiosce szukałam zwierząt rodem z safari doprowadza mnie do ataków śmiechu. No trudno się mówi i żyje się dalej, ale zostawiłam prezent na spodniach kolegi w postaci zawartości mojego żołądka. Nie pamiętam wogóle z kim imprezowałam. Mniejsza. Czy coś zbroiłam okaże się za 9 miesięcy.

Karą jest fakt, że czuje się (i wyglądam) jak wyciągnięta z gardła, zgubiłam okulary, dyszkę i możliwe, że coś jeszcze. Ale - jak mówiłam - nie pamiętam. Wszystkie szalone imprezowiczki - łączmy się, bo możliwe, że spotkamy się w przyszłości na spotkaniu grupy Anonimowych Alkoholików. Boże.. Co ja wygaduje O_o'

Następny weekend ma być bezprocentowy ! I przypominajcie mi gdy napisze coś w stylu "Zgodnie z tradycją, sobote i niedziele zalewam sowicie". Jestem wykończona tak aktywnym życiem, a przecież nie jestem jeszcze studentem. Nawet papierów nie złożyłam. Eh.. Ta moja przyszłość to się za pięknie nie maluje. Ale.. JEBAĆ ! Trzeba pracować nad wspomnieniami

Okeeej... Powiedzcie mi - jak to jest? W sobote skończyłam 20lat mojego życia. Od tego czasu pare osób powiedziało mi, że jakoś młodziej wyglądam, a w sklepie spytano mnie o dowód. Czyli, że po dwudziestce to człowiek młodnieje, tak? A może to przez to, że jestem taka blada, moja skóra nie jest zniszczona przez przesadne używanie kosmetyków, więc wszyscy obstawiają, że stara to ja nie jestem. Nie wiem.

Koleżanka z wcześniej napisała, że ona to wcale na mnie zła nie jest. Tak jej się powiedziało. Mogłam jechać. A jak spytałam się czy dobrze się bawiła to powiedziała, że Robin Hood w końcu zwrócił na nią uwagę i ją to zajebiście cieszy. Wybuchłam śmiechem, bo na inną reakcje nie było mnie stać. Nie pojechałam, więc teraz może sobie soczyście pierdolić. Eh.. Kobiety .

Został tydzień do egzaminów, a ja zamiast się uczyć załatwiam sobie urozmaicenie czasu w postaci wizyt u dawno nie widzianych koleżanek, odwiedzenia starszej ciotki, sprzątania całego domu na bum-cyk i wiele innych. Ale dla pozoru położyłam książki na biurku. Fakt, zgromadziła się już spora warstwa szarusieńkiego kurzu, ale jak to zwykło się mawiać "Jebać szkołe, zostań ninja". No i oto ninja zostałam ^^.

Problemy w domu zaczęły mnie trochę mniej obchodzić. Włączam muzykę na cały regulator i staram się nie myśleć, że za drzwiami znowu rodzice drą mordę. Coraz częściej wychodzę z małym, bo wolę, żeby nie musiał patrzeć na to, na co ja byłam skazana. Moi bracia powinni dziękować swojej starszej siostrze, że widzieli znacznie mniej niż ona, że płakali mniej niż ona i że nie mają tak zjebanych umysłów. Od razu przypomina mi się ojciec wyzywający małą Holly od najgorszych, rzucający co było pod ręką i matkę wydzierającą się w niebogłosy. Bo co mogła zrobić? Krzyczała. Tylko ja siedziałam cicho i ryczałam. A najgorsze, że nigdy nie miałam na tyle odwagi, żeby następnego dnia przypomnieć mu co odwalał po pijaku. Dzisiaj sprawa wyglądałaby inaczej. Na szczęście patologia w moim domu jest dniem do nocy w porównaniu do czasów "za malucha".

Eh.. Pierdole. Miałam o takich rzeczach nie mówić.

Macie czasem takie uczucie, że chce wam się płakać, ale za cholere nie możecie tego z siebie wydusić. Znowu problemy w domu. Czuje, że moja psychika za jakiś czas powie dość i wyłączy się na zewnętrzne wpływy. Może znacie jakiś dobry sposób, aby stać się na tyle bezdusznym, żeby niczym się po prostu nie przjmować? A wiecie co mnie najbardziej denerwuje w mojej osobie? Potrafie miesiącami trzymać poziom, uśmiechać się do wszystkich i grać kolejną heroinę, żeby później wybuchnąć i nie móc nawet podnieść się z łóżka. Bo znowu obudziłam się cała zalana łzami.

Mam kurwa dość.

Witajcie znowu moi kochani ! Dwa dni bez was.. Co za klęska. Odczułam swoistą pustkę. Jednakże wyjazd był konieczny. Musicie wiedzieć, że tak jak moje weekendy są wyjątkowo szalone i kolorowe, tak tydzień roboczy przebiega masakrycznie nudno i bezcelowo. Dlatego zdecydowałam się dołączyć do drugiej osoby - mojej kuzynki - która również spędza go dość szaro. Razem zapewniałyśmy sobie rozrywki.

Przy okazji - jak zmagaliście się z tym upałem? Nie narzekam, słoneczko ładnie świeciło. Jednak, gdy temparatura wyskakuje powyżej trzydziestu stopni, czuje się jakby gotowano mnie na rożnie. Nawet hektolitry wypijanej wody nie pomagały. Dopiero wieczorem dało się normalnie oddychać.

Mam obecnie tyle energii w sobie, że dziwie się "CO JA TU ROBIĘ?!". Gdybym była typem sportowca prawdopodbnie właśnie obiegałabym kulę ziemską. Z drugiej zaś strony, czeka mnie jutro pracowity dzień - sprzątanie, zakupy, sprzątanie, sprzątanie.. - więc powinnam już leżeć w łóżeczku i grzecznie "garować". Zastanawiając się czy wyjść na dwór, czy jednak iść spać, żegnam was i życzę słodkich snów